Genç Kaymakam, yeni atandığı ilçeye bakmaya gitti. Kimseye, ilçeye kaymakam olarak atandığını söylemedi. Kendi başına ilçeyi gezdikten sonra ara sokakta gördüğü çay ocağında bir bardak çay içmek için, oturdu. O arada 11-12 yaşlarında bir çocuk;

- Amca boyayalım, parlasın!

- Ayakkabısı boyalı olmasına rağmen, çocuğu kırmamak için tamam boya ama iyi boyarsan sana istediğin paranın iki katını veririm.

- Olmaz amca, ben hep aynı boyarım.

- Nasıl yani, anlamadım?

- İlkokul öğretmenimiz: ''Çocuklar, ne iş yaparsanız yapın ama herkese aynı yapın. Ne zaman zorda kalırsanız Allah beklenmedik bir yerden kapı açar. Sakın ola ayrım yapmayın. Yoksa kazancınızın bereketi olmaz. Zamanla bir yerlerden de mutlaka çıkar… Dedelerin hatasını torunlar çekermiş, sırrınca sizden çıkmazsa torunlarınızdan çıkar…’ diye tembih etti.  Ben de bu parayla evde hasta yatan anneme ilaç alacağım, sana ayrım yaparsam, o ilaç annemin hastalığına şifa olmaz, diye korkarım.

Genç Kaymakam, belki yıllarca dirsek çürüttüğü eğitim sıralarında alamadığı hayatının en iyi, en anlamlı dersini aldı. Ağlamamak için kendini zor tuttu. Boyacı çocuğa cebindeki en büyük parayı tereddüt etmeden uzatırken, kendini tanıtıp birde kartını verdi. Çocuk yaşta babasını kaybetmiş olup hem okuyan hem de hasta annesine, kardeşlerine bakmaya çalışan bu çocuğa ilgilenme sözü verdi. Ayrıca o çocuğa, dürüstlüğü, adaleti aşılayan öğretmenini de ziyaret ederek, ilçede görev yaptığı sürece hep ilgi gösterdi.

Boyacı çocuktan duyduğu, ’bizde herkese aynı olur’’ cümlesini meslek hayatında unutmamak ve hep uygulamak için makam odasında masasında bulunan isimliğinin arkasına yazdırdı... Bazen uygulamakta zorlansa da taviz vermemeye çalıştı... Netice olarak diyoruz ki;

Her ne kadar sistemden şekva etsek de öğretmenin gücü her zaman vardır. Bunun bariz örneklerini çevremizde görürüz. Yeter ki kullanmasını bilelim. Ne dersiniz efendim?