Mamak Muhabere Okuluna KD olarak askere geldim. Bizi salona topladılar. Bir Komutan geldi. Başladı konuşmaya. ‘’Arkadaşlar, burada ne ihtiyacınız olursa önce bize söyleyin. Sakın bir yerlere söyleyip (Ankara olduğundan mı yoksa başka nedenlerden mi bilmem yüksek kademede çevresi olan çoktu) telefon ettirmeyin… Taleplerinizi biz yerine getirelim’’ deyince, bende söz istedim. ‘’Namaz kılmak için bir yer ayarlayabilir miyiz? Gerekirse halısını, kilimini ben temin ederim’’ dedim. Dedi: ’’Öyle bir müsait yerimiz yok. Camiye gidin’’ Camide bölüğe uzak, hele acemi askerin gitme şansı hiç yok.

Baktık böyle bir imkân verilmiyor. Biz koğuşlarda ranzalar arasında gazete kâğıdı üstünde de olsa namazımızı kılmaya başladık. Bir, iki, üç derken sayı çoğalmaya başladı. Bir gün yine namaz kılıyorum. Bölüğün Çavuşu geldi. Beni görünce ‘’senin yaptığın banka soymaktan daha tehlikeli(!)’’ dedi.

İlk günler, eğitim alanındayız. Karşıdaki camiden sala sesi geliyor. Bir iki sorduk, cuma namazına gitme imkânımız yok. O yanık sala sesini dinlerken özgürlüğün -o an kendimi, Rusya’da esir gibi hissettim- ne büyük nimet olduğunu anladım.

Sonraki zamanda öğrendik ki, Alay’ın içinde uzakta olsa bir cami var ve bir saat gecikmeli Cuma namazı kılınıyor. Orada ifa etmeye başladık. Epey rütbeli asker de geliyordu.

Özeti: Askerlik bizde kutsaldır. Peygamber ocağıdır. Dolayısıyla bu kutsallık içinde kutsallarımıza da değer vermek, imkân sunmak gerekir. Namazını kılan kılar, orucunu tutan tutar. Saygı çerçevesinde aynı gemide yolculuğa devam edilir. İftarda, sahurda oruç tutanlar için -bize de çıkmıştı- yemek çıkar. Tutmayanlar da normal yaşamına devam eder.