Mis gibi bir Kasım ayı, ellerde şemsiye, ruhlarda mutluluk, renk skalası muazzam.

Yağmur notaları ile dans ediyor toprak, bırakıveriyor o mis gibi kokusunu. Huzur doluyor yüreklere. Yeşiller, sarılar, kırmızılar ve envai çeşit renk tonu ile yine şov yapıyor sonbahar.

Öyle bir hazırlık ki bu, ölmek için olduğuna inanmak zor.

Tüm telaş yeniden yeşermek için. Bu sadece kısa bir veda.

Güneş göz kırparken şehrin üzerinde beliriyor gökkuşağı, umudun ardında gizlenen sır, yedi rengiyle çıkıyor açığa.  Ölümü tasvir ediyor yüce sanatçı.

Gökyüzüne ulaşan tövbeler yağmur olup yağıyor yeryüzüne ya da gül yüzüne...

Günahlar akıp gidiyor.

Öyle bir bereket ki bu ben diyeyim "sanat" sen de "ölüm"

Adı sonbahar.