"Affetmek" insanın kendi kendine yaptığı iyiliktir. İnsan ruhundaki ağırlıkları attığı zaman feraha kavuşur. Sürekli onu üzen kişiyi düşündükçe kendine zaman ayıramaz!  Sürekli beyin o kişi ve sorunla meşguldür. Şu kısa ömürde insanın kendine ayıracağı vakti, yine onu üzen kişiye ayırmak mantık dışı bir olaydır.

İnsan hayata bir defa gelir ve hayatın rövanşı yoktur.

Öfkeli ve intikamcı olarak yaşamanın insan ruhuna ve bedenine olan zararları artarak hastalıklara neden olur.

Akıl sağlığı da ciddi anlamda tehlikeye girer olumlu düşünmenin gücünü keşfetmek yeniden doğmak demektir diye düşünüyorum.

Aynı zamanda affetmek İslâmda bütün faziletlerin temelini teşkil eden "takvaya en yakın meziyettir"

İnsan, nefsine ağır gelen, affetme eylemini başaramadığında, kendisinin geçmek zorunda olduğu köprüyü yıkmış olur.

Affetmek yaratıcının sıfatlarındandır ve affetmek yüksek ahlâki bir meziyet gerektirir.

Yaratıcı öfkelerini yutan ve affeden insanları, güzel davranışta bulunanları sever. İyiliği emreder.

İnsan bazen kendini de affetmelidir. İnsanın kendini affetmesi bir başkasını affetmesinden daha zordur.

Öfke, suçluluk, pişmanlık duyguları yerine kendine sevgi ve merhamet göstermelidir.

Fizyolojik olarak bağışlanmak, beyaz kan hücre sayısı hematokrit seviyeleri ile ilişkilendirilir. Beyaz kan hücreleri, insan vücudunda hastalıklarla ve enfeksiyonlarla büyük mücadelenin bir parçasıdır.

Aslında affetmek, affedilen için değil! Affeden için önemlidir.

Mahatma Gandi'nin bir sözüyle bitirmek istiyorum.

Zayıflar hiçbir zaman affedemez.

Affedebilmek güçlülere mahsustur.

Affedin özgür olun.