"Su"varsa eğer, insan, canlılar, doğa kısaca dünya var demektir. Suyun varlığı biz insanlar için bedenen ne kadar hayati önem taşıyorsa, ruhende büyük öneme sahiptir.  Akarsu izlemek, su sesi dinlemek, yağmur sesi dinlemek

"su içmek kadar"  önem arz eder.  Anadoluda yağmura neden  "bereket" dendiği aşikardır. Yağmur suyu ile yetişen sebzelerin daha bol, daha lezzetli olduğuda büyük bir gerçektir. Yağmur sularının ilahi bir frekansla yeryüzüne yağdığına inanırım.  Toprakla yağmurun buluştuğu o muhteşem "petrikor" kokusu, frekansıyla, insan ruhuna dokunur. Yağmur yağdığında en çok arınmak ister insan. İstemsizce o ilahi arınma frekansının içinde buluruz kendimizi. Ayrıca Manevi bir ihtiyaçtır su.

"Su" ama kaliteli, alkali oranı, frekansı yüksek olan su.

Peki ya hiç düşündük mü?

İçtiğimiz yada yediğimiz  sebzeleri yetiştirmek için kullandığımız suların, metafiziksel dengesi, frekansı tam mı?

Biz  insanoğlunun fütursuzca kirlettiği şu koca yaşlı dünyada, petrol atıklarının, zehirli gazların, plastik atıkların tahribatı gezegenimizi yaşanmaz hale getirdiği gibi, sağlığımızı ciddi boyutta tehdit ediyor.

Fabrikalardaki zehirli atıkların, ırmaklara, denizlere boşaltılmasıyla kendi hayatımızı mahfettiğimiz gibi, diğer canlılarında yaşamlarını ellerimizle mahfediyoruz. Irmaklarda yaşanan balık ölümlerini bir hatırlayalım.

Onlar yaşam alanlarına uygulanan bu kirlilik neticesinde, oksijeni azalmış,  frekansı bozulmuş suda can çekişerek toplu ölümler yaşıyorlar. Bu katliam neredeyse her sene tekrar ediyor.

Su yaşatırken, öldürme gücünede sahiptir.

Suyun bir hafızası vardır.

O yüzden suyun alkali seviyesi, vitamin, minerâl değeri, frekansının canlı olması, ilahi rezonansa eşlik etmesi gerekir.

Kısaca, İnsan sudan ibarettir ve  içtiği sudur.