Yanarım yar ben yanarım!...

“ Ferhatttttttttttttt,

Canımın canı,

Yiğidim, aşkım. Birtanem.

Neylerim ben neylerim.

Sensiz neylerimmmmmm.

Ferhattttttttt.” Çağrışarak  kapaklandı Ferha’a Şirin Sultan.

İçten içten ağlayarak, doğruldu.

Sonra yakardı yaradanına

“ Ey ulular ulusu Allahım.

 Madem bu yalan dünyada kavuşmamız haram oldu bize,

O zaman ahiretinde buluştur bizi “ dedi Şirin Sultan,

Yürüdü Pont dağına doğru.

Pont dağının zirvesinden baktı Ferhatına.

Nerden geldi ise Dadı yetti,

“ Sultanım, canım, kuzum,

Oğlumun çiğdemi neylersin,

 Derdin nedir?

Değermi ha söyle değermi!...

Bu ipsiz, kuru kara soyka için canına kıyma kızım.

Değermi ha!...”

“ Sen ne dersin dadım, senin kuru soyka dediğin,

Benim yiğidim, benim aslanım,

Sol yanımın hükümdarıydı.

Şimdi ben neylerim, Ferhatsız bir dünyayı.”

Döndü baktı Ferhata doğru.

“ Ferhatımmmmmmmmm” diye bıraktı kendini,

Pont dağının zirvesinden, Ferhata doğru bedenini.

Son bir hamle yaptı,

Ferhatının elini tutmak için.