Her güne gözümü açtığımda, dolar, altın vb. bir sürü algı matematiği bana en kötü senaryoyu sahneleyerek seyrettiriyor ve en kötüsü, eski dünyanın çöküşünde yeni bir aşamaya geçtiğimizi müjdeliyor: iş eksikliğinden yiyecek eksikliğine kadar. Çok geçmeden uyanmazsam, açlık felaketine uyanacağım ve insanlar çocukları için bir parça ekmek nedeniyle her şeyi parçalayacaklar.

Sanki içimde bir yerde ki hissiyat, yaklaşan iflası önlemenin tek yolunun, toplumu yeni, egoist olmayan ilkeler altında yeniden inşa etmek. Bu, özgecil olmamız gerektiği anlamına gelmiyor, fakat birbirimize karşı bencilce davranmaya devam edersek öleceğimizi anlamalıyız; inanın bu kadar basit.

Yeni toplumun temeli olması gereken yeni ilke, bağ kurmak ya da daha doğrusu karşılıklı sorumluluk. Kısaca, karşılıklılık, her kim olursa olsun herkese eşit davranmamız gerektiği anlamına gelir. Her bir kişinin, makul bir geçim sağlamaya izin veren temel gereksinimleri aldığından emin olmalıyız. Bu ilke, insanlar arasındaki herhangi bir sınırı, görüşü, ırkı, cinsel kimliğini, inancı veya diğer herhangi bir farklılığı geçersiz kılmalı.

Bu bir tesadüf değil. Dünyanın bütünlüğünü, onun amansız birbirine bağlılığını deneyimliyoruz sanki. Bizler her seviyede birbirimize bağımlıyız. Covid-19, bizi bir yerdeki bulaşıcı hastalığın her yerde bulaşıcı olduğunu kabul etmeye zorladı. Şimdi, uyanışımızın bir sonraki aşamasına geçmek ve herhangi bir şeyde olan bir krizin, her şeyde bir kriz olduğunu anlamak zorundayız. Koronavirüs küresel ekonomiyi mahvetti, sayısız ülkede toplumu parçaladı ve sonuç olarak hükümetler dağıldı. Bunların hepsi, aynı sürecin parçaları; şu anda küresel bir domino etkisiyle parçalanmakta olan eski, bireysellik odaklı dünyanın çöküşü, yok oluşu dostlar.

Kriz her yerde. Küresel karşılıklı bağlılık, küresel koordinasyon ve işbirliği esasına dayanıyor. Bizler birbirimize bağlı isek bunun bir anlamı olur ve bir şeyleri hepimiz için daha iyi yapmak adına işbirliği yapmaya çaba göstermeliyiz.

Pek çok kişi, zaten birbirimize bağımlı olduğumuzu fark etmiş olsa da, bu yeterli değil hala. Şimdi, birbirimizden sorumlu olduğumuzu da anlamamız gerekiyor! Şu anda ülkeler, inanılmayacak kadar dik bir kayaya tırmanan dağcılar gibi davranıyor. Hepsi birbirine bağlı olduğunun farkında, ama karşılıklı bağlılıklarını zirveye çıkmak için kullanmak yerine, onları bir arada tutan ipleri kopartmaya ve zirveye giderken birbirlerinin kafasının üstünden tırmanmaya çalışıyorlar. Herhangi bir acemi dağcı size böyle bir davranışın verebileceği tek bir sonuç olduğunu ve bunun da iyi bir sonuç olmadığını söyleyecek. Yukarı çıkmanın tek yolu, birlikte, birbirini kollayarak, herkesin kayaya iyi tutunduğundan emin olarak ve eğer biri kayarsa, ayağını tekrar basana kadar diğerlerinin onu beklemesi gibi.

Sorun şu ki dostlarım, böyle bir oyun ancak bu kadar uzun sürebilir ve bizler onun sonuna yaklaşıyoruz gibi görünüyor. Hükümetlerin ve toplumların hızla çöküşü, tam bir çöküşün eşiğine geldiğimizi gösteriyor. Seyrettiğimiz senaryonun kapanış perdesi SON…

Nesrin GÖKPINAR