Hadi öyleyse birbirimizi sevelim. Anaokulunda mıyız? Hayır anaokulunda değiliz artık. Anaokulunda hissettiğimiz o derin korkunun içindeyiz. Annemiz bizi terk mi etti yoksa? Gitmek istemiyoruz ki… Annemizi bırakmak istemiyoruz. Ancak yapmak zorundayız değil mi? Bu kopuş olmalı ve kopan yer iyileşmeli. Bir şekilde yürümeli bu hayatın yolunda. Devam etmeli hayata. Annemiz bizi anaokuluna bıraksa da artık hayatta olmasa da…. Mutlu olmak zor değil mi?

Yapabiliriz. Hayat hep daha da yalnız daha da zor ve korkunç oldu. Aklımız büyüdü geriye kalan her şey gözümüzde küçüldü ne tat kaldı ne tuz… Hayata kızan sayısı bile azaldı. Çok geriye düştük bu maçta ve son dakikaya da az kaldı. Kayıp mı ettik yoksa…

Aslında büyük bir yol kat ettik. Geri geri gittik ve mutluluktan, huzurdan, bir olmaktan ne kadar da uzaklaştık. Büyük bir yol çıktı ortaya yeniden yürümek için. Her şeyin ne kadar kırık, bozuk ve yoz olduğunu keşfedip düzeltmemiz için. Gözlerimiz görüyor ve aklımız alıyor artık ve yap-boz parçalarının hepsini bulduk sayılır. Artık birleştirmeye, birleşmeye başlayabiliriz. Evet anaokuluna sanki annemizden çok uzaklara yollandık ama bakın annemizin bizi almaya geldiği saat yaklaşıyor biz biraz daha akıllı ve büyümüş olarak evimize sıcak yuvamıza dönüyoruz. Yapabiliriz mutlu olabiliriz.

Ertuğrulhan Öztürkoğlu