Bu dünyada ki hayat iki nefes arasın da… Doğdun nefes aldın verdin öldün, insanlığa giden bir yolculuk. Bu yolculukta aslında, insanoğlu olarak doğduğumuz bu yerde, insan olarak ne taşıdığımızı ve aslında ne olduğumuzu fark edip insan dan adama geçebilmek…

İnsanın içinde bir dünya var ancak görene. İnsan bir kitap okuyabilene. Bilimsel olarak da insanın içinde makro kozmozda ki kadar büyük ve gizemli bir mikro kozmoz mevcut. Milyarca hücrenin oluşturduğu bir dünya ile milyarlarca galaksinin meydana getirdiği bir sonsuzluğun zamandaki dansı adeta.

İnsan kendini bildikçe kendi mikro kozmozunu keşfettikçe dış dünyayı makro kozmozu bildikçe de kendi dünyasında daha derin bir anlayış haline geçer. Her şekilde de bir olduğunu, birbirini tamamladığını ve her iki dünyasında da birbirinin içinde aynı an’da varolduğunu fark eder. Böyle olunca da zaman ve mekansız bir yaşam, boyutsuz hisler oluşmaya başlar. Bir bakıma An’ı yakalamak da budur; zira zamanı ve mekanı ortadan aldırdığında ana kavuşur insan.

Görmek için okumak, okumak için de görmek gerekir. Okumadan kasıt insanın kendi iç dünyasını ve sürekli kendi yansıması olan dış dünyasını bilmesi. Her hücre ayrı bir kitap, yaratılan her varlık da, yansımamız olan birer dünya. Kitabını okumak zor gelir insana, dünyalara açılan kapılardan geçiş yapamaz bir türlü. Ancak kitabın şifresi ve dünyalara geçişin anahtarı ayağa kalkmaktır. Yani yatay olan dikey varlıktan doğrulmaktır…sanki kendini doğurmak gibi…

İşte bu yüzden ben şapşik, bu dünyada yaşarken ruhunu ayağa kaldırmalı, fiziken ölmeden önce ölmeli ve kendiliğini yaşamalıdır. Her haliyle kendini kucaklayıp, sarmalayıp bir anne şefkati ve merhametiyle öpebilmemdir. Zaman zaman evet de ara sıra da ısıran bir yanımda yok değil…

İçten gelen dışa ve hiçbir şarta bağlı olmadan hissedilen bu duygular, kendimi daha çok bilmemi, kendi kitabımı daha çok okumamı ve okudukça da aşkımızın daha da çok coşmasına sebebiyet veriyor. Kendime mi aşık oluyorum? Diğer bir şekli de; adeta güneşin tersten doğması gibi kendi güneşimin her yönden doğması. Artık ışığı zamansız ve mekansız olarak hissedip, kalp gözünden her an ve her zaman bakabilmeyi deneyimleyerek görebilmek midir? Artık güneş, ay, yıldızlar hiç batmamakta ve hiç doğmamaktadır.

Ben ne zaman ne de mekana bağlıyım, yalnızca içinde bulunduğu o mucizevi An’a. İşte her nefeste yeniden doğma ve yeniden olma. Belki de bize verilen en büyük güç de bu mudur sence yol dostummm…. Üfff kafam çok karışıktı çokkk be yaaa… sırra ermek…sırra kadem basmak terimlerini de şuracığa bırakıverdim hep birlikte anda düşünelim diye…

Nesrin GÖKPINAR