Nice kurak topraklar var yeryüzünde, giderek kuruyan ve kuraklıktan mahvolan.

Ve nice bulutlar var gökyüzünde, yağmurlarını uygun topraklara serpmeyi bekleyen.

Ademoğlu, topraktan yaratıldı derler. Ekilip biçilmeyen toprağa, yağmur ne yapsın?

Yağmurlar, ekilip biçilen ve ürün vermeye hazır olan topraklar içindir.

Ve belki de yapmamız gereken şey, çiftçilik yapmayı öğrenmektir.

Böylelikle, içimizdeki verimsiz toprakları meyve veren bir bahçeye dönüştürebiliriz diye düşünüyorum.

Bunlarla beraber, insanlık tarihine ve toplumlara baktığımızda, kültür ve coğrafya fark etmeksizin şöyle bir ortak paydaya sahip olduğumuzu görüyoruz: ‘Genel itibariyle insanlar, hayattan bir şeyler talep ederken, tek başlarına değil, kolektif halinde talep ediyorlar.’ Bana kalırsa, bütün insanlığa sirayet etmiş olan bu gibi ortak paydalar, bizlere çok şey anlatmak istiyor. Kolektif olarak bir araya gelip talepte bulunma davranışının, atalardan bizlere kalan, çok değerli bir miras olduğunu düşünüyorum. Mesele şu ki, günümüz dünyasında, bu mirasa ne kadar sahip çıkabiliyoruz? Gerçek bir kolektif haline gelmek, gerçekten bir araya gelmek ne demek? Belki de işin özünü kaçırıyoruz ve bu yüzden de yağmursuz kalıyoruz. Bu perspektiften bakarsak, yağmur bulutlarını inşa edecek olan, bizleriz. Yağmurlar ise zaten yağmak için var.

O zaman, ümit edelim de çiftçiler gerçek sevgiyle örülmüş birlik kıyafetlerini giyinsin, göğüs kafesleri yırtılsın ve kalpleri dışarı çıksın. Dışarıda olan tüm kalpler bir araya gelsin ve yağmur duasına çıksınlar. Nihayetinde, meyve vermeye hazır olan kurak topraklara yağmurlar yağsın. Gün ve geceler hızlı geçsin ve yeryüzü ot filizlesin.

Özgün Törer