09 Ekim 2010
Bir çocuğun ruh dünyasında baba neyin ve/veya  nelerin karşılığıdır?
Nelerin sembolü ya da simgesidir?
Sevginin…?
Güvenin…?
Sadakatin…?
Koruyuculuğun…?
Fedakarlığın…?
Cesaretin   ?
Bir çocuk, babasının hangi özellikleriyle övünür?
Karşılıksız, çıkarsız sevgisiyle…?
Güvenilirliğiyle…?
Sadakatiyle…?
Koruyuculuğuyla…?
Fedakarlığıyla…?
Cesaretiyle…?
Varlığı, varsıllığı ima etmeyen bir öze tekabül ediyor hepsi de…
Burada babanın kariyeri, bindiği otomobil, toplum içindeki pozisyonu,  oturduğu ev/yalı/konak/rezidans vs, onun “değerine” hiç bir şey katmamakta.
Bunların olması ya da olmaması, çocuğun gözündeki baba imajına etki etmez.
En azından etki etmemesi umulur.
“Sahip oldukları” üzerinden babaya bir değer üretmek, modern insanın bir sapıklığı/sapkınlığıdır.
Reklamlardaki çocuğa “söyletilen”,
“Benim babam TOYOTA gibi adam…!”  repliği, babayı, gerçek, derinlikli değerlerinden soyup, bir arabaya  indirgemesi ilk bakışta nasıl da masumcadır.
Oysa çocuğa, babaya bir otomobil üzerinden değer ürettirilmesi, babayı otomobil üzerinden  tanımlattırılması  nasıl da insanı maddileştiren bir ”değersizleştirmedir.”
Babanın değerli kalabilmesi, kendini, yani arabasını her daim güncellemesiyle mümkün olacaktır artık…
Okulda öğrenciler daha şimdiden,
“Benim babam  MERCEDES gibi adam…”
 Benim babam  WOLSWAGEN gibi adam…”
Benim babam  BMW gibi adam…” esprilerine başladılar bile.
Öğrencilerin şakalaşmaları, aslında, genelde babalarını, özelde de kendilerini  sahip olunan teknoloji üzerinden yarıştırmalarıdır.
Yine reklamlarda iki küçük “masuma”, kendilerine bakmadan/pas vermeden geçen iki güzel kıza karşı söyletilen, “Fiat alınca görürsün…!” repliği de aslında, kapitalizmin “insanı” yutan, görünmeyen yanını, ruhunu, kimliğini, haysiyetini yok sayan, onu sadece ürettiğinin kölesi yapan; İnsanı, üretileni tükettikçe yüceleştiren(!)  üretileni tükettikçe değerler skalasındaki  bir  ”borsa” metaına dönüştüren yanı ahlaksızcadır.
Kapitalizmin/kapitalistin ahlaksızlıkta zirve yaptığı nokta ise, reklamlar aracılığı ile gelecekte çocukları, kendilerini “sahip oldukları” üzerinden üreten ve  ruhu olmayan bir “maddesel” özneye dönüştürmesidir.
 
www.zekaigorgulu.com         z.gorgulu@hotmail.com