Giyimin ana unsurunu oluşturan dokuma sanat Türklerin ilk çağda bildikleri, Orta' As da yapılan arkeolojik araştırmalardan anlaşılmıştır. Türk dokuma sanatı Selçuklular ve Beylikler dönemlerinde de gelişerek sürdürülmüştür Anadolu Selçuklularından Xlll.-XV. yüzyıllarda beyliklere geçen Türk kumaşçılığı Osmanlı döneminde XVI. yüzyıldan itibaren büyük gelişme göstermiştir. İstanbul, Bursa,Bilecik, Denizli, Ankara daha sonraları Konya ,Trabzon,Rize, " önemli bir dokumacılık merkezi. olmuştur. İpek, İpek-pamuk karışımı,yün tiftik ipliğinden dokunan kumaş ve kadifeler Avrupa ya ihraç edi1miştir. Anadolu ya  köylüler kendi ihtiyaçları olan kumaşları el tezgahlarında Alaca, of,Gezi,Aba,Çuha adı altında dokumuşlar  ve keçe yapmışlardır Avrupa daki teknolojik gelişmeler karşısında Türk kumaş dokumacılığı XVIII.yüzyılda duraklama  dönemine girmiştir. XIX. yüzyıl başlarında 3.Selim döneminde dokunmaya başlanan selimi desen kumaş (iki, tür) yüzyılın ortalarına kadar tutunabilmiştir.

Orhan Gazi zamanında Bursa'nın alınmasıyla Osmanlılar saray yaşantısına özenerek geleneksel giysilerinin yerine ipekliden yapılmış lüks giysi ve dokumalar kullanmaya başlamışlardı. Çünkü gelişme döneminde Osmanlılar, Bizans'tan kız alıp vererek Bizans'la içli dışlı olma yolunu tutmuşlar ve etkilenmişlerdir. Saray Dokumaları, başta Bursa şehri olmak üzere başkentlik yapmış Edirne ve İstanbul'da şehzade kentleri olan Manisa, Trabzon, Amasya'da; ayrıca Alanya, Antalya, Eskişehir, Kocaeli, Erzurum, Diyarbakır gibi İpek Yolu üzerindeki merkezlerde malzemeler hazırlanır ve dokunurdu. Bu merkezlerin pek çoğunda ipek, ipekli ve kıymetli dokumalardan vergi alan mizanlar vardı. Devletin zenginliği, Saray Dokumaları'yla gösteriş ve saltanat göstergesi amacında kullanılmıştı. Kemha, Seraser, Diba, Zerbaft, Kadife, Çatma, İstüfe, Münakkaş, Hatayi, Sevayi, Şip, Car gibi renkli motifli, kadife ve çatma türü rölyef desenler dokunmuştur. Düz dokumalar ise renkli iplikler ile Anavata, altın ipliklerle Dival, Suzeni, Bindallı, Tepebaşı, Sarma türü teknikler ve işlemelerle süslenmiştir. Lale, üç benek, karanfil, hatayi, penç, rumi, yaprak, bindallı, bulut motifi gibi geleneksel Türk motifleri belirli tarzlarda hazırlanırdı. Kullanılan motifler, diğer saray sanatı dallarında görülen motiflerdi. Motiflere göre kumaşın cinsi değişmekteydi. Özellikle Seraser, Kemha, Serenk, Çatma, Zerbaft, Hatayi gibi kumaşlar çok kullanılmıştır.

1843 yılında Hereke de ilk kumaş fabrikası açılarak Türklerde de makineleşmeye geçilmiştir Dokumacılıkta makineleşme Cumhuriyet döneminde artarak. sürdürülmüştür. Günümüzde istisnalar dışında köylerimizde de el tezğahları kumaş dokumacılı tarihe karışmıştır.

Düz ve desenli olarak iki bölümde incelenen. eski Türk kumaşlarının 60 çeşidi belirlenmistir.Düz kumaşlar  içinde ATLAS,         CANFES,        GEZİ, PARE, KADİFE, KUTNU, MANTİN, ÇUHA, SAYAK, SOF yaygın şekilde kullanılanlardır.

 Lale, karanfil, narve çiçeği, servi, şebbay, sümbül, kozalak, hakayi, yapraklar,   rumi, örğüler , çitemani  ve benekler türk kumaşlarında ençok görülen motiflerdir.