Sevinç Çokum’un “Kayıp İstanbul’unu bir solukta okudum.Yazarımız talebeliğimizde mesken tuttuğumuz Beşiktaş’ı,o semti iyi bilenlerin aşina olduğu Ihlamur caddesini,Çırağan’ı,Tuzcu baba’yı,Köy içini,balıkçıları,sinemaları,vapurları anlatmış.Kırk yıl öncesine götürdü Beşiktaş’ı tekrar yaşattı bize Sevinç Çokum… Ihlamurda bir tur attık,Köy içinde balıkçıların bağırtılarını duyduk.Şeref stadını,o yılların Sanlı’lı, Vedat’lı,Yusuf’lu,Zekeriya’lı kadrosunun antrenman yaptığı toprak zeminli stadı hatırladık.Beşiktaş iskelesinden vapurla Üsküdar’a geçmiş kadar olduk… 

            Az kuru az pilav sepetten bol ekmekle 2,5 TL ye doymaya çalıştığımız öğrencilik günlerimize götürdü bizi Çokum’un Kayıp İstanbul’u… Ve de “geçmiş zaman olur ki hayali cihan değer” lafının hangi lezzetleri tattırma saikiyle söylenmiş olduğuna…

            İstanbul… Anadolu’nun her şehrinden, her ilçesinden, her köyünden insanları barındıran dolayısıyla bağı olan, insanımızın bulgurunu, tarhanasını hatta olana göre yağını, peynirini, meyvesini, sebzesini baba ocağının son kalıntılarını devşiren, yolcudan çok yükü olan otobüs firmalarının gece gündüz demeden gidip geldiği o mega şehir…

            Bir yazarımıza son yıllarda İstanbul ile ilgili yayınlar oldukça arttı.Acaba bunun sebebi nedir diye sormuşlar.İlginç bulduğumuz bir cevap almışlar;

            “İstanbul elden çıkınca kitaplara girmeye başladı”…

            Gerçekten son yıllarda şehirleri, şehirlerin kültürünü anlatan yazılar ve kitaplar oldukça arttı.Bizler yani çocukluğunu altmışlı yıllarda yaşayan kuşaklar o yıllardan zamanımıza sürüp gelen geleneksel hayatın ve şehirlerin son şahitleriyiz.Bizler o devrin yıkılmaya yüz tutmuş son evlerini ve orada yaşayan temsilcilerini gördük ve tanıdık.Bizim çocuklarımıza o sihirli zamanı getirmek hayal.

            Yeni neslin zaman tarayıcıları bizim yazdıklarımızdan farklı şeyler yazacaklar geçmişe bakarak.Yeni neslin çocukları başka bir dünyaya gözlerini açtılar, açacaklar…

            Anlatırlar, yıllar önce bir İtalyan mimar, İstanbul’u bir de helikopterle havadan görmek istemiş.Şehri yukardan seyrettikten sonra;

            “Bu şehri Mimar Sinan’ın torunları inşa etmiş olamaz” demiş.

            Yetmişli yılların İstanbul’u ile bugünkü İstanbul’u o yıllarda çevrilmiş Türk filmlerini izleyerek daha iyi fark edebiliyoruz.Özellikle de siyah beyaz Türk filmlerindeki İstanbul’un sokakları, arabaları, evleriyle ve işgal edilmeden önceki o eşsiz boğaz manzarasıyla bir cennet köşesiymiş İstanbul…

          &nbsp