Alışmayın kimseye;

Çünkü herkes bir gün gider…

Kimi yolumuzdan kimi yanımızdan,

kimi gönlümüzden kimi hayatımızdan.

Ölümsüz bir canlı yok nihayetinde…

Kendi güneşini çizmelisin, çünkü dünya bazen sisli bir sabaha uyanır ve koskoca dünyada hiç bir yer yokmuş gibi kendi içine sıkışır kalırsın.

Kışa yakın bir bahardayız, belki de bu

“son Bahar” öyleyse, biraz bencillik yapıp kendine özgü yaşamalısın. Hep senden istenilenleri değil, senin istediklerini yapan var mı ?

Eee yoksa!

O zaman demek ki herkes kendi istediği olduğunda sana değer veriyor demek ki!

Halbuki yüreğini vermeli insan insana…

Sıktığı ele, kucakladığı dosta, kokladığı çiçeğe, dokunduğu omuza, gülümsediği yüze, baktığı göze, dinlediği söze değer vermeli. Çünkü hayat, içinden geçip gidilen yozlaşan bir koridor değil; dokunarak, hissederek, yaşayarak güzelleşen panoramik bir yolculuktur.

Yarım gülümsemelerle değil, içten gülücüklerle mana bulur insan. Bir dostun omzuna başını yasladığında sadece dinlemek yetmez, anlaşılmak ister. Göz göze geldiğinde bakışmak değil, görülmek ister. Bu yüzden sahici olmalı her temas, her kelime, her bakış...

Çünkü insan en çok, kalpten geleni hisseder.

Yüreğini vermeyen, aslında hiçbir şeyini vermemiştir sana. Elini uzatsan da havada asılı kalan el gibidir o el. Sözlerini dinlese de içinde hissetmez duymaz. O zaman bir elin sıcaklığı, bir dostun varlığı, bir sözün derinliğinden bahsetmek manasızdır.

Ne yaparsan yap, yetmez,

Gülümsediğine yetinmezler kahkaha isterler,

İyilik yaparsın unuturlar. Daima “daha fazlası yok mu?” derler. Anlamakta zorlandığımız bir dünyada yaşıyoruz. İnsanların yüzleri tanıdık ama içleri yabancı. Kimler dost anlamakta zorlanıyoruz. Böylece birer birer dökülüyor hevesler. Bazı cümleler vardır ki bir ömür anlatamazsın ne kadar uğraşırsan uğraş.

Bir bakışta, bir susuşta; Ne hayaller dile dökülür, ne kırgınlıklar anlatılır.

Kimse bilmez…

Bu nedenle bazen bencillik iyidir, kendine beslediğin saygı, sevgi ve değerdir. Hep kendinden ödün vermek kaybettirir. Her şeyde denge önemlidir, bu açıdan dengeli bir şekilde bencil de olmalı insan, sonuçta ortada bir ben var ve bu ben saygıyı hak ediyor.

Kısa ve net, kendinize ait olan hayatı başkalarını memnun etmek için harcamayın. Bazı insanların söyledikleriyle davranışları aşırı uyumsuz. Söyledikleri peygamber ahlakı, gösterdikleri ise Ebu Cehil tavrı. Dilinde ayet, gönlünde kin; yüzünde tebessüm, ardında ihanet gizli; iki yüzlü işte…

Dolu dolu ve mutlu bir yaşam sürmeniz dileğiyle

hepinize saygı ve hürmetler dilerim efendim.

Sevgilerimle, hoşça kalınız.