Kürt gençlerin, YSK’nın demokratik olmayan kararına karşı gösterdikleri tepkiyi şiddet üzerinden üretmelerini bir çelişki olarak gördüğümü yazmıştım iki önceki yazımda.  

Tanıdığım, samimiyetine  güvendiğim genç kardeşim tepki gösteriyor bu yazdığıma.

“Ne yapılabilirdi ki? “YSK son gün çıkıyor, ‘siz seçime katılamazsınız’ diyor.

Resmen Kürtleri sokağa çekiyor, sistem, tuzak kuruyor.” diyor.

***

Şiddetin dışında bir şey  yapılamayacağını sanmak, aklı devre dışı bırakmak demektir.

Şiddet, bir akılsızlık halidir…

Zekasızlık hali…

Vicdansızlık hali…

Aklın, zekanın ve vicdanın olmadığı alan, şiddete  tekabül eder elbette…

Merhametsizliğe…

Vahşete…

***

Aslında ne çok şey yapılabilirdi…

Hem de  sokakları ateşe vermeden…

Yakmadan, yıkmadan ortalığı…

Ölmeden ve öldürmeden…

***

Ancak Kürt gençlerinin, ortalama  Kürt’ten farklı olarak, ayrışmayı ve ayrılmayı içinde barındıran  bir şiddeti benimsediklerini görüyoruz.

Sloganlarına “Türk Devleti düşmanlığı” üzerinden üretilmiş  “milliyetçi/Kürtçü” bir söylem hakim…

Bu söylemin silahlı örgüt  tarafından “öğretilmiş” bir söylem olduğu  kesindir.

Dinin daha derin yaşandığı Kürt coğrafyasında, bunun bir gereği olarak  inanç birliğine değil, etnik kimliğe anlam yüklenmesi çarpıcıdır!

Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluşunda da dinin bir ortak duygu olmaktan çıkarılması, ya da en azından zayıflatılması, bunun yerine  Türklüğün ortak duygu olarak inşa edilmesi, cumhuriyetçi kadronun ana fikriydi.

Ve bugün yaşadığımız sorunun ana temasının da bu ortak  Türklük duygusunun “dayatılması” olduğu bilinmektedir. 

Bu coğrafyada bir Kürtçülük dayatması ya da bir “Kürt ulusalcılığı” inşası, Türk ulusalcılığının akıbetine  uğrayacaktır.

Kürt ulusalcığı