coğrafyasındaki Türk, Arap, Süryani ve Ermeni topluluklarının “Kürtleştirilmesi” projesini gündeme koymak zorundadır. Zira “ulusçuluğun” temel öngörüsüdür bu.

Anadolu’da yaşayan herkesi “Türk” saymakla, Doğu ve Güneydoğu’da yaşayan herkesi Kürt saymak arasında kavramsal olarak bir fark yoktur. Birinin yanlış olması, diğerinin de yanlış olmasını gerekli kılar.

Türk aydını, süreç içinde büyük bir evrim geçirmiş, cumhuriyetin “Türk ulusalcılığı” söyleminin problem ürettiğini fark etmiştir.

Türk sağı  ve solundaki  liberal aydınlanma, son tahlilde, etnik kimlik üzerinden hayatı açıklamanın faşizme denk düştüğünü, temel çözümün, bireysel hak ve özgürlüklerin sağlanmasıyla olacağını  öngörmüştür…

Kürtçülük vurgusunun, hayatı Kürtçülük üzerinden inşa etmenin götüreceği sonuç, bir Kürt faşizmi olacaktır.

Elbette ki  kimse   Türklüğünü  ya da Kürtlüğünü  inkar etsin demiyoruz. Herkes kendi etnik kimliğini gururla taşıyacaktır.

Ama etnik kimliği kutsallaştırıp ötekine dayatmadan…  

“Birlikte yaşamak” gibi bir derdimiz varsa eğer, şiddetin dışındaki bir düzlemde, etnik dayatma yapmadan  konuşmayı becerebilmemiz gerekiyor.

Zira etnik dayatmacılık  şiddeti,  şiddet  ölümü, ölüm de  ayrılıkları ve kopuşları artırmaktadır…