İnsan oğlunun dünyaya gelme amacı zaten kendi isteği dışın da ama hep sorar ne amaçla geldik dünyaya amacımız ne bizim diye ?

Hepimiz ortak bir amaç için uğraşmıyor muyuz, ya da uğraşmamız gerekmiyor mu? Bu insanların anlamsız çabaları, geçici hevesler için kendilerini yıpratmaları çok gülünç değil mi?

İnsan oğlunun unuttuğu tek şey var vakti gelince bu dünyadan ayrılıp gideceğini unutuyor nedense anne karnında mücadelesi başlıyor ondan sonrada artarak devam ediyor.

İnsanlar evlerinden işlerinden, eşlerinden, yaşadıkları şehirlerden ayrılıp gidiyorlar…

Çok büyük zevkle yaşadığımız mahallemizden sevdiklerimizden, gözünü kırpmadan ayrılma cesaretini gösterdiysek, , çok sevdiğimiz oyuncaklarımızı bile çöpe atma ya başladıysak. O zaman bu telaş niye demek ki ayrılmadığımız bir şey yok kısacası.

Hayatımızın bu kadar içindeyken bu ayrılık, biz neden her seferinde bu kadar yıpratıyor. Sürekli bir şeylere bağımlı ,sürekli bir şeylerin etkisi altında kalıp yaşamımıza devam ettiğimiz için mi bu denli yıkılıyoruz veda ederken.

Gitmesi gerekenden kopamadığımız sürece hayatın karşımıza çıkardığı güzel şeyleri göremeyiz. Saçma sapan beklentilere girip gidenin dönmesini bekleriz, dualar ederiz, hayaller kurarız. Ama unuttuğumuz tek şey onların artık bir daha dönmeyecekleridir.

İşte kısa bir anı vereyim size daha düne kadar deprem bölgesinde yaşayanlar ne hayaller kuruyorlardı, bakın şimdi başlarını sokacak bir evleri bile yok hayat onları 2 saniyede alıp gitti geri gelecekler mi? kocaman bir hayır.

Güzel güzel yaşarken hayatın usulca akar gittiğini görürüz gözümüzün önünden, beklemez…

Fakat insanoğlu bütün bunları yaşarken sağ kalanlar yine yaşama yeniden başlayarak yaşamını sürdürmeye devam etmeyecek mi?

Hayat bizden neler götürürse götürsün biz yılmadan eskiyi yakalamak için verebilecek kadar gücümüzün olduğunu göstermeye devam edeceğiz.. Hayattan da yeni şeyler bekliyorsak eğer, o gücü görmeliyiz kendimizde. Yıprandığımız, bizi yoran, üzerimizde olumsuz etkiler yaratan her şeyden doğru zamanda vazgeçmesini bilmeliyiz. Unutmayacağımız tek şeyin bu hayatta hiçbir şey vazgeçilmez olmadığı hiç kimsenin de kalıcı olmadığıdır.

Sonuçta bu dünyadan geçip giderken geride sadece şu kalır: Toprağa bir ağaç mı diktin yoksa oradan ağaç mı söktün? Hak mı yedin, hak mı dağıttın? Gönül mü kurdun, gönüller mi yıktın?

Bu kadar basit bir döngü için yapılanlar çok fazla bile öyle değil mi?